ز کــــــــــوی یار می‌آیــد نســــــیم باد نــــــــوروزی          
از ایـــن باد ار مـــــدد خواهـــــی چراغ دل برافروزی

چــــو گل گر خرده‌ای داری خدا را صرف عشرت کن         
که قــــــارون را غلـــــط‌ها داد ســــــودای زرانــدوزی

ز جــــــام گل دگر بلبل چنان مست می لعل است         
کـــــه زد بر چرخ فــــــیروزه صـــــفیر تخت فـــــیروزی

به صــــــحرا رو کـــــه از دامـــــن غبار غم بیفشانی         
به گــــــلزار آی کــــــز بلـــــبل غــــزل گفتن بیاموزی

چو امـــکان خلود ای دل در این فیروزه ایوان نیست         
مــــجال عـــــیش فــــرصت دان به فیروزی و بهروزی

طــــریق کـــام بخشی چیست ترک کام خود کردن         
کـــــلاه ســــروری آن است کــــــز ایــن ترک بردوزی

سخن در پرده می‌گویم چو گل از غــــنچه بیرون آی         
که بیــــــش از پنج روزی نیــــست حکم میر نوروزی

ندانـــــم نوحـــــه قـــمری به طرف جویباران چیست         
مگــر او نیز همــــــچون مـــــن غمی دارد شبانروزی

می‌ای دارم چو جان صافی و صوفی می‌کند عیبش         
خدایا هیچ عــــــاقل را مــــبادا بــــــخت بـــــــد روزی

جدا شد یار شـــیرینت کـــنون تنها نشین ای شمع         
که حکم آسمان این اســت اگـــر سازی و گر سوزی

به عجب عـــلم نتوان شد ز اســـباب طـــرب محروم        
بیا ساقی کـــه جـــــاهل را هنــــــیتر می‌رسد روزی

می انــــدر مجـــــلس آصف به نوروز جــــــلالی نوش         
که بخشـــــد جـــــرعه جـــامت جهان را ساز نوروزی

نه حـــــافظ می‌کند تنها دعــــــای خـــواجه تورانشاه         
ز مدح آصفی خــــــــواهد جــــــــهان عیدی و نوروزی

جنابش پارســـــــایان راســـت مـــــــحراب دل و دیده         
جبیـــــنش صبــــــح خیــزان راست روز فتح و فیروزی