غزلي از زنده ياد احمد حيدر بيگي

براي استاد شجريان

 

بخوان، به مويه بر اين شام بي سپيده بخوان

براي لاله که جانش به لب رسيده بخوان

 

بخوان براي جدايي، بخوان براي سفر

به آهوان  از اين بيشه ها رميده بخوان

 

به گل، به سبزه، به جنگل، به جويبار تهي

به آشيانه ي مرغان پر کشيده بخوان

 

به شوق روز رهايي به ياد صبح بهار

به مرغکي که به کنج قفس خزيده بخوان

 

به خويشتن، به غم من، به آسمان به زمين

به کودکي که خدايش نيافريده بخوان

 

به برگ تشنه ي شبنم، به ابر بي باران

به غنچه اي که بهارش به سر رسيده بخوان

 

چو نيشتر به رگ تار زخمه زن بي تاب

بخوان- به مويه بر اين شام بي سپيده بخوان